دیوان اشعار - غزلیات

تحملِ این وضعیت برای دلِ من دشوار شده است؛ ای دوستان، به خاطرِ خدا به دنبالِ محبوب بروید و خبری از او بیاورید و برای این دلتنگی و گرفتاری من چاره‌ای بیاندیشید.

سیلِ خروشانِ عشق فرارسیده، اما بختِ من همچون کسی که در خوابی سنگین فرورفته، از این ماجرا بی‌خبر است؛ اگر من از این واقعه‌ی بزرگ غافلم، مرا از این خوابِ غفلت بیدار کنید.

هوا و فضای عشق در من اثر کرد و بیمار شدم؛ از آن محبوب بخواهید که با نگاهِ چشمانِ خود، داروی شفابخشِ منِ بیمار باشد.

چون از راهِ کعبه و عبادتِ رسمی، هیچ گرهی از کارِ ما باز نشد، از این پسِ دیگر راهی نمانده جز اینکه میگساران روی به سوی میخانه آورند.

اگر کافران چنین زیباییِ بی‌نظیری را ببینند، دیگر با چه رویی به سوی بت‌هایِ شهرِ فَرخار برای پرستش می‌روند؟ (چرا که این چهره، خود بتِ حقیقی است).

ای کسانی که ادعای عاشقی دارید، اگر آنچه من در چهره‌ی او می‌بینم را شما نیز می‌دیدید، مانندِ نی که به صدا درمی‌آید و رازِ درون را فاش می‌کند، به عشقِ او اعتراف می‌کردید.

ای ماه و خورشید، شما که در برابرِ جمالِ او چیزی نیستید، به رخسارِ او نگاه نکنید؛ بلکه همچون سایه‌ای که بر دیوار می‌افتد، در برابرِ او سجده و کرنش کنید.

من اقرار کرده‌ام که چشمانِ خوشِ او مست‌کننده و شراب‌گونه است؛ ای مدعیان، شما نیز با نگاهی همراه با انکار و ملامت، به منِ سلمان ننگرید.