دیوان اشعار - غزلیات

محبوبم در حال آمدن است و چنان در نگاه من جلوه می‌کند که گویی موجودی زیبا و فرشته‌گون از عالم معنا و روح به سوی من می‌آید.

عشق و اشتیاق من به تو، گنجینه‌ای است که در دلم پنهان کرده‌ام؛ اما همین که زبان به وصف آن می‌گشایم و از آن سخن می‌گویم، آن گنج ارزش خود را از دست می‌دهد و تباه می‌شود (چون عشق را باید در سکوتِ دل حفظ کرد).

فرض کن که من تصمیم بگیرم اصلاً از عشق تو سخنی نگویم و حکایتی نکنم؛ اما چه چاره کنم که در و دیوارِ این جهان، خود به خود فریادِ عشقِ مرا سر می‌دهند و نمی‌توان این راز را پنهان کرد.

سوگند به زیبایی‌ات که اگر بدون حضور تو به خورشید نگاه کنم، آن نورِ درخشان در چشمانم همچون تیغ و نیزه‌ای بران جلوه می‌کند و مرا آزار می‌دهد.

سوگند به جانِ تو که اگر از دست تو زهر بنوشم، آن سم در کام من از آبِ حیات (نوشدارو) هم گواراتر و شیرین‌تر است.

وقتی تو در دل من جای گرفته‌ای، چگونه ممکن است دیگری در آن راه یابد؟ و یا وقتی نگاه من محوِ توست، دیگر چه جایی برای دیده شدنِ تمامِ این جهانِ مادی در برابر چشمانم باقی می‌ماند؟

مرهمِ مهربانی برای همه خوشایند و مطلوب است، اما برای من، زخمِ ناشی از تیغِ تو از آن مرهم نیز خوش‌تر و دلپذیرتر است.

همنشینی با کسی که ذوق و فهمِ عاشقی ندارد، برای قلب من بسیار سنگین و تحمل‌ناپذیر است؛ حتی اگر آن فرد بسیار عزیز و گرامی باشد.