دیوان اشعار - غزلیات

زمانی که تصویر خیال تو به ذهن و درون من راه می‌یابد، از اینکه اشک‌هایم به رنگ لاله (سرخ) درمی‌آید، تعجب نکن؛ چرا که این سرخی ناشی از درد و عشق عمیق من است.

دل من منزلگاه و خانه توست و در آن جایی برای دیگری نیست؛ به همین دلیل به هیچ‌کس جز خیال تو اجازه ورود به این خانه را نمی‌دهم.

کسی می‌تواند با امید به وصال تو، جانِ تازه‌ای بگیرد که مانند گل، تحت تأثیر نسیم عشق تو، از خودِ خویش و تعلقاتِ مادی رها شده و بیرون آمده باشد.

من در هر لحظه به هزار حیله و روش دست می‌زنم تا شاید راهی بیابم و به وصال تو برسم و دستم به دامان تو برسد.

از شدت غصه، دلم مانند مشک، به خون تبدیل شده است و آن‌قدر لبریز از درد است که می‌ترسم اگر نفسم را بیرون دهم، بوی خون از آن استشمام شود.

در این شبِ تاریک و در بیابانِ پر از باد و طوفان، سرگشته و گم‌کرده‌راهم؛ مگر اینکه لطف و عنایتی غیبی به یاری‌ام بیاید و راه را به من نشان دهد.

اگر سرِ من افتخارِ آن را پیدا کند که بر خاکِ پای تو بیفتد، من آن را با جان و دل می‌پذیرم؛ چرا که افتادنِ سر از دوش و قرار گرفتن آن بر خاک پای تو، اوجِ سعادت من است.

اگر از زلفِ زنجیرمانندِ تو سخن می‌گویم، آن را به حسابِ من نگذار؛ چرا که چنین سخنانِ آشفته‌ای تنها از کسی سر می‌زند که از شدتِ عشق، دچار جنون شده است.