دیوان اشعار - غزلیات

اگرچه بر زبان آوردنِ نامِ من برای تو شایسته نیست و شاید بی‌ادبی باشد، اما اگر این نام در میانِ نوشته‌هایت پیدا شد، آن را به حسابِ خطایِ سهویِ کاتب و نویسنده بگذار و از آن بگذر.

تماشایِ سیمایِ زیبایِ تو نیازمندِ چشمی بینا و بصیرتی عرفانی است؛ و کسی که می‌خواهد در وادیِ عشقِ تو سرگشته و حیران باشد، باید گام‌های استوار و پایداری داشته باشد.

چشمانِ گریانِ من لحظه به لحظه تصویرِ تو را بر آبِ اشک‌هایم ترسیم می‌کند؛ چرا که در دیدگانِ من جز نقشِ سیمایِ تو، هیچ چیز دیگری شایسته‌ی دیدن نیست.

از آنجا که سرنوشتِ آشفته و کارهایِ من با گره‌هایِ زلفِ تو پیوند خورده است، اگر در زندگیِ من نیز پیچیدگی و دشواری‌ای به چشم می‌خورد، امری طبیعی است و جایِ شگفتی نیست.

گاه‌گاهی نگاهی پرمهر به ما بینداز، چرا که شایسته‌ی مقامِ بلندِ تو (به عنوان پادشاهِ حسن) این است که به حالِ درویشان و تهیدستانِ راهِ عشق، تفقد و کرمی داشته باشی.

حال که آوازه‌ی عشقِ من (سلمان) همه‌جا پیچیده است، مرا از درگاهِ خود مران؛ اگر در میانِ یارانِ نزدیکِ تو جایگاهی هست، شایسته است که با یک اشاره، نامِ ما را نیز در شمارِ آنان ثبت کنی.