دیوان اشعار - غزلیات

وضعیت پریشان و خرابی دل من، هرگز در قالب کلمات نمی‌گنجد؛ چرا که سخنان و احساساتی که در عمق جان عاشق جای گرفته، فراتر از توانایی زبان برای بیان است.

هرگاه قلم به دست می‌گیرم تا داستان عشق تو را بنویسم، پیش از آنکه بتوانم حق مطلب را ادا کنم، سخنم به پایان می‌رسد و قلم از کار می‌افتد؛ این نشانگر ناتوانی ابزار مادی در توصیف مقام معنوی محبوب است.

تمام هستی و جان من فدای زلف تو باد؛ چرا که خاک و غبارِ جایگاه کشته‌شدگانِ راه عشق تو، چنان معطر است که گویی از مشک و عنبر سرچشمه گرفته است.

به سبب خیال‌پردازی و اندیشیدن به تو، خواب از چشمانم گریزان است؛ زیرا در نگاه من، تصویر و خیالِ تو از خودِ خوابِ آرام، لذت‌بخش‌تر است.

چرا مرا به خاطر این سبک زندگیِ قلندری و بی‌اعتنایی به دنیا سرزنش می‌کنی؟ بدان که اگر اسکندرِ جهان‌گشا هم به کوی تو برسد، تمام شکوه و قدرت خود را رها کرده و به درویشی و قلندری روی می‌آورد.

سوگند به خدا که حتی اگر در لحظه مرگ و جان دادن هم باشم، غیرممکن است که جز تصویر روی تو، شخص یا اندیشه‌ای دیگر به ذهنم خطور کند.