دیوان اشعار - غزلیات

توبه‌ای که از روی ریا و خودنمایی باشد، هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و همچنین مالکیتِ زمین و رسیدن به پادشاهی نیز، چیزی بر ارزش و کمالِ واقعی انسان نمی‌افزاید.

فردِ درویش و فقیر، در همان فقرِ خود به پادشاهی و بی‌نیازی می‌رسد، چرا که به آنچه دارد قانع است و در برابرِ تقدیر و آنچه برایش رقم می‌خورد، رضایت دارد.

می‌خواهم این لباسِ کبودِ درویشی را به دستِ باد بسپارم و دور بریزم؛ چرا که این رنگ و تظاهرِ ظاهری، نمی‌تواند تیرگی و زنگارِ گناه را از دلِ من پاک کند.

ای محبوب، نقاب از چهره بردار؛ چرا که قلبِ من همچون آیینه‌ای است که جز نقشِ زیباییِ تو، تصویرِ دیگری در آن دیده نمی‌شود.

عشق، هر لحظه در حالِ فزونی است؛ گویی هر قدر که از عمرِ ما کاسته می‌شود، همان مقدار به نیروی عشق افزوده می‌گردد و ما در مسیرِ عاشقی به کمال می‌رسیم.