دیوان اشعار - غزلیات

چه بنویسم و چگونه توصیف کنم که دلم در کشاکشِ دوری و فراقِ تو چه رنج‌ها برده است؟ و یا چشمانِ غم‌دیده‌ی من در این ایام که تو را ندیده، با چه صحنه‌های دردناکی روبه‌رو شده است؟

با این امیدِ خام که سرانجام روزی به تو برسم، دلم سال‌ها در آتشِ آرزوی وصال سوخت، اما این تلاش‌ها به هیچ نتیجه‌ای نرسید و کار به سامان نشد.

داستانِ پر از تلاطمِ این دلِ دیوانه طولانی است، پس از آن پرسش مکن؛ تنها کافی است بدانی که این دل در بندِ زلف‌های آشفته‌ی تو چه سختی‌ها که نکشید.

من با پنهان داشتنِ رازِ عشقِ تو جان دادم و آن را با هیچ‌کس در میان نگذاشتم؛ حال به این قصه گوش فراده که شبیه آن را هیچ‌کس در جهان نشنیده است.

آینه خود شیفته و عاشقِ چهره‌ی توست و این صورتِ زیبا در آینه چنان می‌درخشد که گویی خورشید در آن پدیدار شده است.

پیچ و تابِ زلفِ تو باعث شد که من عهد و پیمانِ پرهیزگاری‌ام را بشکنم و نگاهِ مست و گیرای تو، نقابِ ریا و خودنمایی را از چهره‌ام درید.

در دورانِ فرمانرواییِ جمالِ تو، باده‌نوشی رسمی است که نمی‌توان آن را ترک کرد؛ و در این عهد، پوشیدنِ خرقه (نمادِ زهدِ ظاهری) عیبی است که نمی‌توان آن را پنهان کرد.

اگر دشمنان تمامِ تلاششان را بکنند و زبانِ خود را چون شمشیرهای تیز به کار گیرند، هرگز ممکن نیست که بتوانند پیوندِ میانِ من و تو را قطع کنند.

من (سلمان) خواستم که شرحِ جداییِ از تو را بنویسم، اما حالِ دلِ من چنان در قلم نفوذ کرد که به جای نوشته، خون از قلم جاری شد.