دیوان اشعار - غزلیات

محبوب، دلِ عاشق را طلب می‌کند و عاشق نیز در راه او، جانِ خویش را نثار می‌کند؛ اما جای شگفتی است که این عاشقِ بیچاره و درمانده، چگونه بدونِ داشتنِ چیزی جز جان، می‌خواهد در این معامله‌ سخت پیروز شود؟

چون امکانِ هم‌آغوشی و وصالِ حقیقی با محبوب برای عاشق فراهم نیست، او به حداقل‌ها قناعت می‌کند و برای تسلای خاطر، آستانه‌ی درِ خانه‌ی یار را بوسه‌باران می‌کند.

عاشق با التماس می‌گوید: ای محبوب، اگر لبت کامِ دلِ مرا با بوسه‌ای شیرین نمی‌کند، حداقل با سخن گفتن و وعده‌ای کلامی، دلم را آرام کن.

می‌توانم در کنارِ او تا ابد به خوشبختی زندگی کنم، به شرط آنکه زمانه و فراقِ او، لحظه‌ای به من مهلت و فرصتِ تنفس بدهد.

باید هرکس که چون جامِ شراب، خود را به دستِ دلبر و یغماگرِ دل می‌سپارد، جان و دلش را از دست رفته بداند و بپذیرد که تمامِ هستی‌اش را باخته است.

از او پرسیدم که چرا گیسوانت مدام بر روی زانو می‌ریزد؟ پاسخ داد: این ریزشِ مو، نشانه‌ای از ناتوانی و شکستگیِ من در برابرِ غمِ عشق است.

پرسیدم که آیا در محفلِ دوستانت، حرفی از من به میان می‌آید؟ گفت: این شوریدگی و پریشانیِ تو چنان است که حتی یادآوری‌اش برای دیگران نیز مایه‌ی تشویش و نگرانی می‌شود.

ای سلمان، غم مخور؛ چرا که چرخِ گردون بر اساسِ عدالتِ خود، برای هر پرنده‌ای و هر کسی، سهمی از روزیِ او را تعیین کرده است؛ همان‌طور که به هما استخوان می‌دهد.