دیوان اشعار - غزلیات

دل من از شدتِ بی‌کرانیِ وصالِ او به مرتبه‌ای از شناخت رسیده که فراتر از توصیف است و جانم با تصورِ دیدارش، به زندگیِ اخروی و جاودانه دل‌خوش کرده است.

دهانِ او چنان با عظمت و تزلزل‌ناپذیر است که گویی به جانِ تشنه‌ی من پاسخی مانند «لن ترانی» (هرگز مرا نخواهی دید) می‌دهد که یادآورِ گفتگوی موسی(ع) با خداوند است.

تنها چیزی که در چشمم می‌آید، اشک‌های سرخی است که از دیدگانم می‌بارد؛ اشکی که خود نشانه‌ای از رنگِ رخسارِ گلگون و ارغوانیِ اوست.

چشم‌به‌راهِ نسیمِ صبا هستم تا از خاکِ کویِ یار، نشانه‌ای یا ارمغانی برایم بیاورد و غمِ دوری‌ام را تسلی بخشد.

من از نسیمِ صبا زندگی می‌گیرم؛ چرا که او به کویِ دوست می‌رود و از شدتِ عشق بیمار می‌شود و همین حالِ خوشِ عاشقانه را به من منتقل می‌کند و به من جان می‌بخشد.

چشمانِ خمار و مستِ او در هر لحظه، به چشمانِ من ساغری از اشکِ خونین‌رنگ تعارف می‌کند؛ گویی به جایِ می، درد و رنجِ عاشقانه را به عنوانِ هدیه‌ی دوستی به من می‌بخشد.

من با جان و دل به استقبالِ زخمِ شمشیرِ نگاهِ تو می‌روم؛ زیرا هر ضربه‌ی آن اگرچه ظاهراً دردناک است، اما به جانِ سلمان زندگیِ ابدی و جاودان می‌بخشد.