دیوان اشعار - غزلیات

تصویرِ قامتِ یار چنان در دیدگانم جای گرفته که هرگز رخت برنمی‌بندد؛ مگر ممکن است سروِ خرامانی که بر لبِ جویبار روییده، از کنارِ آب جدا شود؟ (پرسش انکاری: هرگز جدا نمی‌شود).

تصویرِ معشوق چنان در عمقِ جانم جایگزین شده که به هیچ فکر یا کسِ دیگری اجازه‌ی ورود به این حریمِ خصوصی و عاشقانه را نمی‌دهد.

می‌پرسی که جمالِ دلربایِ معشوق، کی و کجا در دلِ آدمی جلوه‌گر می‌شود؟ آنگاه که تمامِ وابستگی‌ها و دلبستگی‌های این جهان و آن جهان را از دل بیرون کنی.

حتی اگر ببینم که در مسیرِ رسیدن به کویِ محبوب، سیلابی از خون جاری است و مرگ در انتظار، من از این راه بازنمی‌گردم و افسارِ دل را به سویی دیگر نمی‌کشم.

اگر بند و کمندِ زلفِ بلندِ تو یاری نکند، آهِ سوزانِ من چگونه می‌تواند به آسمانِ آبیِ بلند صعود کند؟ (زلفِ تو تنها راهِ صعودِ ناله‌های من به درگاهِ الهی است).

ای واعظ، دست از داستان‌سرایی و دمیدنِ ورد و جادو بردار! آیا دردِ عمیق و جانکاهِ عاشقی با این حرف‌های بیهوده و فسون‌گری‌های تو درمان می‌شود؟

اگر ذره‌ای از عشقِ سلمان را بر کوهی نهند، آن کوهِ استوار چنان بی‌قرار می‌شود که همچون ذرّه‌ای غبار در باد، ثبات و آرامشِ خود را از دست می‌دهد.