دیوان اشعار - غزلیات

فکر و خیالی که از عشقِ تو در سر دارم، هرگز از اندیشه من بیرون نمی‌رود؛ حتی اگر این تنِ خاکی و سرِ پرشورِ من از میان برود، باز هم آن اشتیاق و سودایِ عشقِ تو باقی خواهد ماند.

اگر جلوه و فروغِ زیباییِ چهره‌ی تو آشکار شود، چنان عظمت و قدرتی دارد که اگر کوه نیز آن را مشاهده کند، توانِ ایستادگی را از دست می‌دهد و از جایِ خود می‌لرزد (اشاره به داستانِ کوه طور).

در این راهِ طولانیِ عشق، گام‌هایم لرزان و ناتوان است و هراسم از این است که پیش از رسیدن به مقصد و وصالِ تو، جانم را از دست بدهم و پایم به منزلِ مقصود نرسد.

هر کس که گوشه‌ی دلش به خلوتگاهِ حضورِ تو بدل شده باشد، دیگر به جلوه‌های ظاهری و زیبایی‌هایِ دنیوی که همچون تماشاخانه‌ای گذرا هستند، توجه نمی‌کند.

عشقِ تو بر جانم مستولی شد و عقل و دینِ مرا (که سرمایه‌های دنیوی و اخروی من بودند) به بند کشید؛ و من می‌دانم که رهایی از این بندِ عشق، به سادگی میسر نیست.

از چشمانم سیلابِ خون (اشکِ خونین) جاری است. به خیال و تصورِ خود بگو که از این مسیرِ خونین عبور نکند، چرا که این حریم، جایگاهِ درد و رنجِ عاشق است.

در بازارِ پرشورِ عشقِ تو، دلی را دارم که ناخالص و بی‌ارزش است (اشاره به تواضعِ عاشق)؛ نمی‌دانم آیا این سکه‌ی قلبِ من در بازارِ تو خریداری دارد یا نه؟

ای سلمان! تا کی می‌گویی که دلم هوایِ زیبارویان را کرده است؟ چشمت را ببند و از نگاه به نامحرمان بپرهیز تا دلت از دست نرود و در بندِ هوا و هوس نیفتد.