دیوان اشعار - غزلیات

اگر معشوقی که جانِ جهان و مایه حیات است، جانِ ناچیزِ مرا به عنوان هدیه بپذیرد، دیگر چه دلیلی دارد که آن را نزد خود نگه دارم؟ در برابرِ چنین معشوقی، جان دادن کمترین کاری است که عاشق می‌تواند انجام دهد.

وقتی خیال و یادِ معشوق به سراغِ عاشق می‌آید، او دیگر چشم‌انتظار و جانِ شیرینِ خود را دریغ نمی‌کند و همه وجودش را پیشکشِ این مهمانِ عزیز می‌کند.

از تصورِ چشم و غمزه کنایه‌آمیز و فریبنده معشوق که مانند کافران بی‌رحم است، هر لحظه بر دلِ من بارانی از تیرِ بلا و غم فرود می‌آید.

نمی‌دانم چه بر سر چشمانِ بی‌رحم و ترکانه‌ی تو آمده است که همیشه در پی ریختنِ خونِ عاشقانِ دل‌داده (مسلمانان) است.

هر کجا که انسان در خلوت‌خانه خود با شخصی ماه‌چهره و زیبا همراه باشد، روز و شب خود را صرفِ عشق‌ورزی و خیال‌بافی درباره چهره و گیسوی او می‌کند.

اگر به دنبال دیدارِ معشوق هستی، باید سلامت و آسودگیِ خود را فدا کنی؛ چرا که هر کس به دنبالِ عشقِ حقیقی است، نمی‌تواند همزمان جویایِ امنیت و آرامشِ دنیوی باشد.