دیوان اشعار - غزلیات

اگر ماهِ آسمان، کمانِ ابروی تو را داشت و آن سروِ آزاد و بلند نیز گیسوانی خوشبو چون گیسوی تو، آن‌گاه شاید می‌توانستند با تو برابری کنند.

از آنجا که من هر روزِ خود را با نگریستن به چهره‌ی درخشان تو آغاز می‌کنم و آن را به فال نیک می‌گیرم، تمام روزها و ماه‌های زندگی‌ام مبارک و خوش‌یمن گشته است.

نور چهره‌ی زیبای تو چنان درخشان است که چشمانم را خیره کرده است؛ چرا که امری طبیعی است هر چشمی که مستقیماً به خورشید بنگرد، بینایی‌اش را از دست بدهد.

قد و قامت تو مانند سروی است که در جویبارِ چشم و دل من ریشه دوانده است؛ چه خوشا باغی که سروِ بلندِ آن، این‌چنین دلفریب و زیباست.

چنان در آرزوی رایحه‌ی خوشِ حضور تو، آه و ناله سر داده‌ام که دلم از شدت اندوه، مانند غنچه‌ای که لایه‌های آن خون‌آلود است، فشرده و پر از خون شده است.

اگر من در راه رسیدن به سر زلف تو از بین بروم و به خاک تبدیل شوم، باز هم افتخارم این است که باد، ذره‌های خاکِ مرا که عطر تو را به خود گرفته است، با خود به همه‌جا ببرد.

ای رقیب! بیهوده مزاحمِ شاهِ مجلس (معشوق) مشو و از این میان برو تا بلبلِ خوش‌سخن (عاشق) بتواند هم‌نشینِ همیشگیِ گل (معشوق) باشد.