دیوان اشعار - غزلیات

اگر مرا در میان آتش بسوزانی، همانند چوب عود که در آتش می‌سوزد و شکوه نمی‌کند، ممکن نیست که صدای شکایتی از این عاشق سوخته‌دل شنیده شود.

هر پیشامدی که از جانب تو برایم رخ دهد، با فروتنی آن را می‌پذیرم؛ من آن‌قدر بی‌قرار و ناپایدار نیستم که همچون باد، به زودی از کوی تو دست بکشم و بروم.

من در برابر باغِ وجود تو همچون غنچه‌ای هستم که تنها به بوی خوشت دل‌خوش کرده‌ام و در کوی تو، همچون بادی هستم که تنها به گرد و غباری از رهگذرِ تو راضی‌ام.

شوق و اشتیاق من به تو روز به روز بیشتر می‌شود و آرام و قرارم کم‌تر گشته و صبرم به پایان رسیده است، اما با این وجود، عهد و پیمانی که در فراق تو بسته‌ام، همچنان پابرجا و ثابت است.

از شراب انگوری که با مژگانِ خویش و با اشک چشم پالایش کرده‌ام، چشمِ من تنها به یاد تو از جامِ شیشه‌ای دوری گزیده و محوِ توست.

دهان تنگ و کوچک تو خندید و شیرینیِ شکر را آشکار کرد؛ و هر یک از دندان‌های سپید و پاکیزه‌ات همچون مرواریدی درخشان خود را نمایان ساخت.

گویی عمر من رو به کاهش است و عشق تو رو به فزونی، چرا که هر چه از عمرِ دنیایی‌ام کاسته می‌شود، همه در حسابِ عشقِ تو افزوده می‌گردد.

از وقتی که چشمم از غیرِ تو خالی شد و خلوتِ دلم را برای حضورِ تو پاک کردم، دیگر جز تصویرِ روی تو، هیچ چیز در دلم راه نیافت.

ای سلمان! شگفتا که چون غنچه، کلامی چنین خوش‌بو و دلنشین داری؛ این سخنِ مشکین و خوش‌بو، جز از دهانی که از رنجِ عشق (خون دل) رنگین شده، برنمی‌آید.