دیوان اشعار - غزلیات

اهلِ دل و صاحبانِ معرفت را اجازه ورود به جایگاهِ حقیقیِ عرفان نمی‌دهند، چرا که تا زمانی که فرد بارِ سنگینِ تعلقاتِ جسمانی و تن‌پروری را با خود حمل می‌کند، محرمِ حریمِ جان نمی‌شود.

سخنِ استادِ راه این است که در دیرِ معرفت، کسی را که تواناییِ تحملِ سختی‌هایِ بزرگِ عشق و بارِ سنگینِ معرفت را ندارد، به جمعِ عارفانِ واصل راه نخواهند داد.

مقامِ خرابات (مقامِ فنا)، مقامی فراتر از دایره وجودِ مادی و اخروی است؛ پس تا زمانی که از هر دو جهانِ مادی و معنوی دست نشویی و به تجرید و یگانگی نرسی، به آنجا راه نخواهی یافت.

آیینِ ادبِ عاشقی حکم می‌کند که وقتی دلی به منزلگاهِ یار بدل شد، نباید اجازه داد که فکر و خیالِ غیرِ خدا و چیزهایِ دنیوی به آن راه پیدا کند.

راهِ رسیدن به وحدت و یگانگی را باید از فریادها و ناله‌هایِ عارفانِ مست دریافت، چرا که حقیقتِ راه را با زبانِ معمولی نمی‌توان گفت و این اسرار در گفتار نمی‌گنجند.

اگر به سلمان (شاعر) اجازه ورود به این جایگاه ندادند، تعجبی ندارد؛ زیرا رسیدن به این مقامِ عالی، نصیبِ همه کس نمی‌شود و بسیاری از رسیدن به آن محروم‌اند.