دیوان اشعار - غزلیات

گاهی مردم مرا در میخانه به عنوان فردی رند و لاابالی می‌شناسند و گاهی در خانقاه مرا صوفیِ پاک‌باخته و خالص می‌خوانند.

ای معشوقِ زیبا، تو مرا از درگاهِ خویش مران؛ مرا به حال خود رها کن تا دیگران هرچه می‌خواهند و با هر عنوانی که دوست دارند، مرا صدا کنند.

حتی بلیغ‌ترین سخنوران هم که شب و روز درباره تو سخن می‌رانند، در پایانِ کلامِ خود نمی‌توانند ذره‌ای از حقیقتِ زیبایی و صفای تو را توصیف کنند.

وقتی دردِ عشق تو به سراغِ کسی می‌آید، عقل و دین از او رخت برمی‌بندند؛ چرا که در وادیِ عشق تو، نه جایی برای عقلِ حساب‌گر باقی است و نه برایِ قید و بندهایِ ظاهریِ دین.

تو نسبت به ما بی‌تفاوت و بی‌نیازی، اما ما که بندگانِ حلقه به گوشِ درگاهِ تو هستیم، گوشِ امیدمان به در است و منتظرِ کوچک‌ترین اشاره و فرمانی از جانب تو نشسته‌ایم.

رسیدن به کویِ تو کارِ هر کسی نیست و توانِ پیمودنِ آن را ندارد، با این حال عده‌ی بسیاری در سرِ کوی تو سرگردان و بی‌شمارند.

در چشمانِ عاشقان، دیگر جایی برای دلی که در سینه می‌تپد نمانده و فقط خونِ غم است که آنجا را پر کرده است؛ این چشمِ خون‌بار، جایگاهی است که شایسته است خودِ تو بر آن بنشینی.

جان و دلم به گوی‌هایی بدل شده‌اند که در پیِ چوگانِ زلفِ تو می‌دوند؛ یعنی به طور کامل مسحور و در پیِ هر حرکت و اشاره‌یِ تو هستند.

اگرچه من بی‌دل و دلداده‌ام، اما در میدانِ عشق تو، هیچ‌کس به اندازه من در این راه مردانگی و ایستادگی نشان نداده است.