دیوان اشعار - غزلیات

نسیم صبا، زلف تو را که به سنبل تشبیه شده بر چهره‌ات می‌پراکند و این آشفتگی، آرامش را از من سلب می‌کند. هر تابی که در زلف توست، چون نعلی گداخته در آتش، قلب مرا به بی‌قراری و التهاب وامی‌دارد.

باد سحرگاهی، رایحه خوش تو را به من می‌رساند. خوشا به حال آن باد که اینچنین وقت مرا با آوردن بوی تو، دلپذیر و شادمان می‌کند.

لب سرخ و جان‌بخشت، دلهای مسکینان را با لطف و مهربانی گرد هم می‌آورد و آرام می‌کند، اما زلف تو، همین دلها را دوباره آشفته و پریشان می‌سازد.

اشک‌های من از چشمانم جاری است و چون تصویر تو بر آبِ اشک‌هایم می‌افتد، گویی هر شب مسیر کوی تو را با خونِ دل من رنگ‌آمیزی و تزیین می‌کند.

توبه کردنِ همراه با زهدِ ریاکارانه، کارِ عاشقانِ راستین نیست. ای ساقی، شراب بده که این عقلِ سرکش با فضولی‌های خود، آرامش را از ما گرفته است.

از آن شرابِ ناب و خالص به من بده؛ چرا که حتی صوفیانِ ظاهراً پاک‌باز و متشرع، برای چشیدن جرعه‌ای از آن، از خود بی‌خود می‌شوند.

نام، ننگ، صبر، هوش، عقل و دینِ من، همگی به حجاب و مانعی بین من و تو تبدیل شده‌اند. ای محبوب، بازگرد که منِ سلمان، آماده‌ام تا از تمامی این شش مورد دست بشویم و همه را فدای تو کنم.