دیوان اشعار - غزلیات

امکان ندارد که سلمان تا وقتی زنده است، از شراب و پیمانه دست بشوید؛ حتی اگر هم به زبان بگوید که می‌خواهم توبه کنم، هیچ‌کس ادعای او را باور نخواهد کرد.

شیخِ ریاکار انتظار دارد که سلمان کمتر شراب بنوشد؛ ای شیخ! تو هوسِ اصلاحِ دیگران را کمتر کن، چرا که خودِ این هوسِ دخالت در کارِ خلق، شایسته‌یِ کاهش است.

رند برای رسیدن به شراب، جان و سرِ خود را در طبقِ اخلاص می‌گذارد و اگر شراب را به بهایِ سر ندهند، دستار (نشانه آبرو و تشخص) و سرِ خود را یکجا فدای آن می‌کند.

هرچقدر هم که چشمانم را می‌بندم تا به کسی فکر نکنم و خیالِ کسی به ذهنم خطور نکند، ناگهان تصورِ جمالِ شاهانه و زیبایِ محبوب از گوشه‌ای از خاطرم سر بر می‌آورد.

کسی که امروز به خاطرِ نگاهِ مست‌کننده‌یِ محبوب سرگردان و بی‌قرار است، فردا نیز همچون گلِ نرگس با جامِ می در دست، از خاک برخواهد خواست.

من با بسیاری از مستان نشست و برخاست کرده‌ام و نیک می‌دانم که عاقبتِ کار چیست؛ اگر کوزه‌گر بخواهد کوزه‌ای بسازد، از گلِ کوزه‌یِ سرِ ما (جمجمه‌هایمان) استفاده خواهد کرد.

گوشه‌یِ خرابات (میکده) را جایگاهِ اسرارِ پنهانی بدان؛ اما کو آن انسانِ وارسته و صاحب‌دلی که حقیقت را در این مکان جستجو کند؟