دیوان اشعار - غزلیات

کسی که تفاوت و تضاد میان رنگ سیاه و سفید را درک می‌کند، چگونه می‌تواند موهای سیاه و صورتِ درخشانِ تو را به شب و روز تشبیه کند؟ (یعنی زیبایی تو بسیار فراتر از این تشبیهاتِ عادی و زمینی است).

من تصمیم می‌گیرم که هوسِ زلف تو را از سر بیرون کنم و دل بکنم، اما تقدیر همچون بادی می‌وزد و دوباره زنجیرِ این عشق را در دلم به حرکت درمی‌آورد و مرا اسیر می‌کند.

اشک‌های من، حقیقتِ دلِ زار و غمزده‌ام را فاش می‌کنند؛ این اشک‌ها صادقانه حرفِ دلم را از طریق چشمانم بیان می‌کنند.

عاشقانه دلم را به تو سپردم، اما تو در پاسخ، به جانم ستم کردی؛ اکنون هیچ‌کس نیست که بتواند حق مرا از تو بگیرد و دادخواهی کند.

اشک‌های من نمی‌توانند آتشِ عشقِ درونم را خاموش کنند و من به خوبی می‌دانم که هیچ‌چیز، مگر خاکِ آستانِ درگاهِ تو، نمی‌تواند این آتش را بنشاند و آرام کند.

هر سخنی که از لبان تو برمی‌آید برای جانم شیرین است و هر آنچه دلم از تماشای صورت تو درک می‌کند، تماماً خوب و نیکو است.

سلمان از درگاهِ تو دور افتاده است و با این حال می‌شنود (و باور دارد) که خواستِ تو همین دوری است و سرنوشتِ او نیز چنین باقی خواهد ماند.