دیوان اشعار - غزلیات

تو در زیبایی‌ات چنان کیفیتی داری که هر کسی آن را درک نمی‌کند، همان‌گونه که گل خطوطی بر برگ‌هایش دارد که فقط بلبل زبانِ خواندن و فهمیدنِ رازِ آن را می‌داند.

مردم می‌گویند چهره تو به گل سرخ شباهت دارد، اما حقیقت این است که تنها شباهت کمی دارد و در بسیاری از ویژگی‌ها فراتر از آن است و قابل قیاس با گل نیست.

چشمان من توانِ نگریستن به چهره تو را ندارد؛ چرا که وقتی تو را می‌بیند، از درک حقیقتِ معنایی و باطنیِ تو ناتوان می‌ماند و تنها در سطحِ ظاهرِ چهره‌ات متوقف می‌شود.

امشب ماه در آسمان می‌درخشد و نورافشانی می‌کند؛ پس پروانه (شمع‌گردان) را رخصت بده تا برود؛ چرا که با حضور تو نیازی به روشن کردن شمع نیست و باید آن را جای دیگری بنشاند.

با جلوه‌گری دست‌افشانی کن تا صوفی از خود بی‌خود شود و سر در پای تو اندازد؛ چنان با ناز و خرام قدم بردار که جانِ عاشق از وابستگی به دل رها شود.

وقتی تو در میانِ مستان حضور داری و قبله‌گاهِ آنان هستی، چه نیازی به شراب است؟ تو با ساقی صحبت کن و بگو که قبله‌ی اصلی را به سوی تو بگرداند.

اگر به دنبال عهد و پیمان ما هستی، با نسیمِ سحرگاه قراری بگذار که تکانی به گیسوانِ پر پیچ‌ و تاب تو ندهد.

امیدِ رسیدن به تو، مدام وعده وصال را به روزهای آینده می‌افکند؛ این وعده‌ها تنها برای این است که بی‌قراریِ مرا برای مدتی ساکت کند و بخواباند.

سلمان برای ذره‌ای غبار از کوی تو، جانش را می‌دهد؛ این کالایی بسیار گران‌بهاست که ارزش دارد آن را با چنین قیمتِ سنگینی خریداری کرد.