دیوان اشعار - غزلیات

حتی کسی که از قصه رنج و اندوه من بی‌خبر است، با نگاه به چهره من و خواندن خطوط آن، می‌تواند همه ماجرا را دریابد.

به جانِ آن دوست قسم که اگر بخواهم حکایت شوق و اشتیاقم را بر طوماری بنویسم، آن‌قدر طولانی و پردرد است که آن طومار از شدتِ اندوهِ نهفته در آن، در هم می‌پیچد و طاقت نمی‌آورد.

به سوی من بازگرد، چرا که چشمان من در حسرت دیدار تو، اشک‌های خونین مرا مانند رودی خروشان به هر سو جاری می‌کنند تا شاید تو را بیابند.

نمی‌گویم که تو به اندازه عمر برایم عزیزی، زیرا عمر با اینکه عزیز است، پایدار نیست و از دست می‌رود؛ در حالی که ارزش تو بیش از این‌هاست.

به امید دیدن خیال و سیمای تو در خواب، به خواب می‌روم و از آن لذت می‌برم، به شرطی که اشکِ چشمانم مرا از این خواب بیدار نکند.

با اشکِ چشمم، دلِ سختِ تو را در برابر جفاهایت نرم و دگرگون می‌کنم؛ چرا که قدرتِ اشک‌های من به اندازه‌ای است که حتی سنگ را نیز متأثر کرده و به حرکت درمی‌آورد.

چشمانم لبریز از اشک است و دلم کانونِ آتشِ فراق؛ در چنین وضعیتی که همه‌جا را آب و آتش فرا گرفته، اگر خیال تو به سراغم بیاید، نمی‌دانم کجا او را جای دهم.