دیوان اشعار - غزلیات

باد صبا رسم و راه رساندنِ پیامِ عاشقانِ دل‌بیمار را به خوبی می‌داند، اما من نگرانم؛ چرا که خودِ صبا نیز به عشقِ تو مبتلاست و گمان نمی‌کنم تواناییِ انجامِ این کار را داشته باشد.

باد صبا خود آشفته و واله و شیدایِ زلفِ توست. می‌ترسم که از شدتِ این شیدایی، گستاخی کند و ناگهان بر آن درگاهِ بلندِ تو، حلقه‌ در را به صدا درآورد.

مشتاقم که خودم را در میانِ نامه‌ات پنهان کنم تا به دستت برسم، اما با خود می‌گویم چه فایده؟ وقتی معشوق اصلاً نگاهی به من نمی‌اندازد و مرا در شمارِ عاشقانش نمی‌خواند، این‌همه تکاپو بیهوده است.

حتی اگر معشوق مرا صد بار مانند قلمِ کاتب بر کاغذ بگرداند و بازیچه قرار دهد، غیرممکن است که من از راه و رسمِ عاشقی و وفاداری به خط و نشانِ او روی بگردانم.

چگونه می‌توانم سخن از شرحِ جدایی و دوری‌ات بگویم؟ در حالی که قلمِ من که همواره چون آب روان بود، در میدانِ توصیفِ این درد، خشکیده و بر جای مانده است.

هنگامی که معشوق به لطف و مهربانی برای مشتاقانش نامه می‌نویسد، چه می‌شد اگر نامِ این درویشِ خاکسار را نیز در آن نامه می‌گنجاند؟

سلمان چشم به راه دوخته است؛ شاید بادی از سویِ راهِ معشوق بوزد و غبارِ قدمگاهِ او را بر چشمانِ منتظرِ من بنشاند.