دیوان اشعار - غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۷۸
سلمان ساوجی
گل که خوش طلعت و خوشبو آمد
عاشق روت به صد رو آمد
کاسه ای داشت سرم را عشقت
سر شوریده به زانو آمد
نیست از هیچ طرف راه گریز
تیرباران ز همه سو آمد
حال این چشم ضعیفم می گفت
قلمم، در قلمم مو آمد
سرکشی کرد و نشد با ما راست
آن سهی سرو که دلجو آمد
راز مشک سر زلف در دل
می نهفتم ز سخن بو آمد
سر و بالای تو می جست در آب
همچو سلمان که بلا جو آمد