دیوان اشعار - غزلیات

ای نگار من، به سوی صحرا و دشت حرکت کن؛ چرا که بوستان، جامه‌ای رنگارنگ و زیبا (مانند حله) بر تن می‌کند و درخت ارغوان از سر شادی، همراه با گل، شراب سرخ‌رنگ می‌نوشد.

بلبل به گل می‌گوید که نرگس در باغ با جلوه‌گری و فریبندگی می‌خندد؛ آیا نرگس نمی‌داند که لاله به خاطر داغِ عشق، خون‌جگر است و از درون می‌سوزد؟

گل سوسن با زبان بی‌زبانی به من پند می‌دهد که کمتر به دنبال عشق بروم؛ مگر سوسن نمی‌داند که عاشقِ حقیقی، پند و نصیحتِ دیگران را نمی‌شنود؟

آسمان باران و شبنم را به باغ هدیه می‌دهد و گل از شرمِ زیباییِ بی‌حدِ خویش در برابر سبزه‌زار، سر خود را زیر برگ‌های سبز می‌پوشاند.

زنهار که به باغ نروی؛ چرا که اگر خاری به ناآگاهی سر انگشت ظریف تو را خراش دهد، من در دلم فریادی از درد برخواهم آورد.

ای نگار من، اگر تو با این زیبایی در باغ راه بروی و خرامان قدم برداری، لاله از شرمِ قامت تو کلاه از سر برمی‌دارد و سرو به خاطر خوش‌قامتی‌ات، قبای سبز خود را به تن می‌کند.

و اگر من (سلمان) در میان باغ، عطر زلف تو را استشمام کنم، مهر تو را به جان خریده و آن را با هیچ چیز و حتی با صد جان هم عوض نمی‌کنم.