دیوان اشعار - غزلیات

به من نگاهی بینداز که دل من از ستم دوری تو به خون نشسته است؛ تنها راهی که این دلِ رنجور می‌تواند از این قفسِ تنگِ تن بیرون رود، از طریق اشک‌های جاری از چشمانم است.

آن دلِ خسته‌ام که ضعیف و ناتوان بود، نمی‌دانم چگونه توانست این راهِ سختِ عشق را بپیماید؛ اکنون از شما می‌پرسم که حال آن دلِ خسته چگونه است؟

از لحظه‌ای که از خورشیدِ رخسار تو دور افتادم، پیکرم از رنج دوری همچون هلال ماه لاغر و خمیده گشت، اما با این وجود، تاثیرِ مهر و محبت تو در دلم روز به روز بیشتر می‌شود.

ای که همچون گلی در بوستانِ زیبایی هستی، در آرزوی دیدنِ چهره‌ی گل‌فام تو، بسیاری از چهره‌ها در این باغِ هستی از خونِ دلِ خود سرخ گشته‌اند.

نسیمِ صبا غنچه را در برابر دهان تو خندان و باز کرد، اما دهانِ تو چنان در برابر آن شکوفایی جلوه‌گری کرد که غنچه از شدتِ شرمساری یا ضربه‌یِ این زیبایی، دهانش خونین (قرمز) شد.

جلوه‌ی زیباییِ تو همچون نوری بر آینه‌ی دلم تابید و تصویری از تو در آن نقش بست؛ این تصویرِ نقش‌بسته در آینه، چنان زیبا بود که خودِ آینه نیز شیفته‌ی آن شد.

در رابطه‌ی میان آینه و لیلی (معشوق)، اتفاقی وارونه افتاد؛ آینه در جایگاه معشوق (لیلی) نشست و آن معشوقِ اصلی (لیلی) در جایگاه عاشقِ شوریده (مجنون) قرار گرفت.

ای سلمان، این پیوندِ میان صورتِ گل‌گونِ معشوق و وجودِ تو، پیش از این‌ها نیز بسیار عمیق بود؛ گمان مکن که این دلبستگیِ تو تازه رخ داده و همین حالا ایجاد شده است.