دیوان اشعار - غزلیات

باد سحرگاه به محض برخورد با عطر تو، جان تازه‌ای گرفت و حیات یافت؛ حتی آبِ حیات (آب خضر) نیز حیات و ویژگی‌های معجزه‌آسای خود را از سرخی و حلاوت لبان تو وام گرفته است.

در نبودِ عطر دل‌انگیز تو، حتی نسیمِ ملایم بهاری نیز برای دلِ بی‌قرار من، سردتر و گزنده‌تر از باد سرد پاییزی احساس می‌شود.

خاک زمین به واسطه وزش باد صبا، عطر خوش تو را دریافت کرد و در نتیجه، فضای عالم از شدت شعف و شادیِ ناشی از این عطر، به رقص و جنبش درآمد.

از آن لحظه که لب‌های تو بر دروازه میخانه جانِ من مهر زد و آن را به تسخیر خود درآورد، شرابِ درونِ میکده‌ها نیز به رنگِ لبان تو، سرخ و گران‌بها شد.

سرچشمه آب حیات از اینکه می‌دید دهان تو شباهت عجیبی به آن دارد، احساس حقارت کرد و از شرمِ این شباهت، از چشم مردم پنهان شد.

ماه از جلوه و درخشش چهره‌ی تو نشانی یافت و زیبا شد؛ به همین دلیل است که اکنون تمام مردم جهان با حیرت و اشتیاق به زیبایی ماه می‌نگرند.

به دلم نصیحت کردم که به دنبالِ زلف‌های پیچ‌درپیچ تو نرود و گرفتار نشود، اما دلم سخن مرا نشنید و در نهایت، به خاطر همین عشق و پیگیری، جانش را از دست داد و هلاک شد.

من در بازار عشق و غم تو، جانم را باختم و از قید دنیا رستم؛ زیرا برای رستگاری در این راه، باید سرمایه‌ای خالص و ناب (همان جانِ پاک) را هزینه کرد.