دیوان اشعار - غزلیات

تلاش می‌کنم که خویشتن‌داری کنم و از عشق دوری بجویم، اما دلم مدام مرا به سوی او می‌کشاند؛ گویی زلف او با قدرت تمام، مرا همچون اسیران با موی‌کشان به خاکِ درگاهش می‌برد.

زیبایی او چنان گیراست که دل هر کسی را در هر کجا که باشد می‌رباید؛ وگرنه عقل سلیم می‌گوید که دل انسان نباید به خاطر یک تار مو این‌چنین بی‌قرار و مجذوب شود.

ما از شدت غیرت همچون درخت بید در برابر باد می‌لرزیم؛ چرا که می‌ترسیم مبادا باد، برقع و حجاب را از روی معشوق بردارد و چهره‌اش نمایان شود.

امیدوارم باغ زیبایی تو همواره سبز و پربار باشد. من از شدت تابِ دل و سوز عشق، چنان اشک می‌ریزم که گویی آب به جویبارِ باغِ وجود تو می‌کشم.

گل چه می‌فهمد که ناله بلبل از سوز عشق اوست؟ او تنها صدا و گفت‌وگوی بلبل را می‌شنود و از معنایِ درونی آن بی‌خبر است.

من در گذشته، دردِ بی‌درمانِ عشق را از دستِ ساقی می‌نوشیدم و به آن خو داشتم؛ اما اکنون کار به جایی رسیده که تمام صوفیانِ صافی‌ضمیر نیز به دنبالِ جامِ آن ساقی هستند.

شاید اگر این دلبر اندکی از حال و روز من باخبر شود، دلش رحم بیاید. این تنِ ضعیفِ من، تنها با بویِ عطر اوست که به سمتِ او کشیده می‌شود.

اخلاق و خویِ معشوق از دهانِ کوچکش هم تنگ‌تر و سخت‌گیرانه‌تر است؛ و منِ ناتوان، بارِ سنگینِ عشق را بر دلِ تنگِ خود، به دستِ سرنوشتِ خویش حمل می‌کنم.

سلمان جز دیدنِ رویِ دوست، هیچ آرزوی دیگری ندارد؛ اما وقتی که خودِ دوست با زیبایی‌اش (خطِ بر چهره) آرزوی او را خط می‌زند و بی‌اعتنایی می‌کند، او چه چاره‌ای می‌تواند بیاندیشد؟