دیوان اشعار - غزلیات

من هرگز گمان نمی‌کردم که جدایی از یار تا این اندازه دشوار و جان‌کاه باشد و یا اینکه تقدیر، به جای وصال، حکم به دوری و محرومیتِ همیشگی من دهد.

اشکی را که با خونِ دل پرورش داده‌ام از دیده جاری می‌کنم و ناله‌هایی که از دلم برمی‌خیزد، گویی برخلافِ میلِ من، بلندتر از حدِ انتظار به گوش می‌رسد و رسوایم می‌کند.

من حقیرترین بنده‌ی تو هستم که داغِ دوری بر دلم نشسته است، اگرچه تو شاید برایِ جانِ فردی مانند من ارزشِ چندانی قائل نباشی و در کشتنِ عاشقی چون من تردید نکنی.

به امید آنکه شاید روزی محبوب با همان وقار و نازِ همیشگی به سوی من بازگردد، مردمکِ چشمانم هر شب به جای اشک، گوهرهایِ گران‌بها (اشک‌های درشت) بر دامنم می‌ریزد.

نوشیدنِ شراب به یادِ لب‌های سرخِ محبوب، کارِ همیشگی من است؛ اما برای این راه، به فردی پخته و کارآزموده نیاز است که بتواند خامی و نادانیِ عاشق را در مسیرِ عشق راهبری کند.

ای ساقی، بدونِ یادِ لب‌های او، شراب در جانم همچون آتش می‌سوزد. واقعاً چه کسی می‌تواند بدونِ بهره‌مندی از حلاوتِ لب‌های او، جامِ شراب را به لب نزدیک کند؟

اگرچه دلِ من از قامتِ بلندِ او هیچ بهره‌ای (وصل) نمی‌برد، اما باز هم آرزو دارد که یک‌بارِ دیگر او را در آغوش بگیرد.

نسیمِ صبا در راهِ رسیدن به او بیمار و ناتوان شده است، اما من با این حال از او می‌خواهم که علی‌رغمِ بیماری‌اش، سختیِ این راه را برایِ من تحمل کند و دوباره به سویش برود.

نکته‌ای رازآلود و گران‌بها همچون مروارید در اعماقِ دلم پرورانده‌ام که می‌خواهم از طریقِ لب‌های سلمان (شاعر) به گوشِ محبوب برسد.