دیوان اشعار - غزلیات

دلم به هیچ جایی تعلق ندارد و تنها قرارگاهش سرِ زلفِ توست، هرچند این ادعا خود تناقضی آشکار است؛ چرا که زلفِ تو بی‌انتهاست و آغاز و انجامی ندارد که بتوان در آن جای گرفت.

من دلی دارم که سیاه گشته و داغِ رنجِ عشق بر آن نقش بسته است؛ این دلِ رنج‌کشیده را از من بپذیر، چرا که پادشاهیِ تو سزاوار آن است که چنین پیشکشی را رد نکند.

آرزو دارم مانند پروانه‌ای که خود را به آتش می‌زند، پیشِ رویِ نورانی و شمع‌گونه‌ات جان دهم، زیرا تا زمانی که زنده‌ام، هیچ توجه و مهربانی از سوی تو نسبت به من دیده نمی‌شود.

ای دل، اگر نگاهِ مست و دلفریبِ او باعث آزار و جفای تو می‌شود، بر او خرده مگیر؛ چرا که مستان و آشفتگان، مسئولِ رفتارهای پرهیاهو و جنجال‌برانگیزِ خود نیستند.

چهره‌یِ او مانند بهارِ دنیایِ جان و روحِ انسان است؛ به آن با دقت نگاه کن که در سراسر عالم، منظره‌ای دل‌انگیزتر از آن وجود ندارد.

من در دلم دردی دارم که راهِ درمانش را نمی‌دانم، اما به این یقین رسیده‌ام که این درد، از آنِ چنان عشقی است که اساساً درمانی ندارد.

سلمان آرزویی جز این ندارد که جانش را زیر پای تو فدا کند؛ به جانِ تو قسم که او هیچ خواسته‌ای فراتر از این در سر ندارد.