دیوان اشعار - غزلیات

اگر معشوقِ من که همچون بتی زیباست، بر من ستمی روا می‌دارد، نباید آن را جفا پنداشت؛ زیرا از کسی که ذاتاً بویی از وفا نبرده، توقعِ وفاداری داشتن، بیهوده است.

از محبوبِ خود شنیدم که می‌گفت: برای ما انسانِ بی‌شور و عشق (کسی که در دلش هوایِ یار نیست)، حتی از موجوداتِ بی‌جانی مثلِ سنگ هم پست‌تر و بی‌ارزش‌تر است.

اگر از شدتِ حسرتِ دیدنِ چهره‌یِ تو (که همچون گل است) بمیرم و در خاک شوم، از گیاهی که بر مزارِ من می‌روید، بویی جز عطرِ عشقِ تو به مشام نمی‌رسد.

به خاطرِ رنجِ هجران که همچون خماری بر سرم سنگینی می‌کند، ای ساقی شرابِ وصالی بیاور که برای تسکینِ این درد و رنج، دارویی بهتر از آن وجود ندارد.

ای ساقی، به واسطه‌یِ شراب چنان کن که فرشتگانِ نویسنده‌یِ اعمال (ملکانِ کاتبان) مست شوند و متوجهِ بدی‌ها و خوبی‌های ما نشوند تا گناهانمان ثبت نگردد.

شنیده‌ام که تو به شکسته‌دلان و درماندگان نگاهِ مهرآمیز داری؛ پس چرا به من که خود نیز دل‌شکسته‌ام، هیچ توجهی نمی‌کنی؟

فرشته‌ای (یا ندایی غیبی) به من گفت: ای سلمان، برای رسیدن به شبِ وصال، دعا کن؛ چرا که حاجتِ انسان تنها با دعا برآورده می‌شود.

من دلی در سینه ندارم که با آن برای خود دعا کنم، چون دلم نزدِ توست؛ وقتی دلِ من پیشِ توست، دعا کردن چه فایده‌ای دارد؟ چون دعایِ بی‌حضورِ قلب، بی‌اثر است.