دیوان اشعار - غزلیات

کسی که دائم در فکر و یادِ لب‌های زیبای محبوب است، به دنبالِ مستی با شرابِ انگوری گشتن برای او عملی خام و بی‌ثمر است؛ چرا که او سرمستیِ عمیق‌تری را تجربه کرده است.

مستی حاصل از شرابِ انگوری، کوتاه و گذراست؛ اما سرمستی و شیدایی که از شیرینیِ لب‌های محبوب به انسان دست می‌دهد، دائمی و همیشگی است.

هنگامی که زیباییِ قد و بالای تو در نگاهِ ما جای گرفته، سروِ خرامان در برابر آن هیچ جلوه‌ای ندارد. سرو در برابر قامتِ بلند و متناسبِ تو، جایگاهی برای جانشینی ندارد.

اگر لعلِ لبانت جانم را طلب کند، با کمالِ میل تقدیمش می‌کنم. تا زمانی که این جان به وصالِ لبِ تو نرسد، زندگی بر من حرام و بی‌معناست.

ای ساقی! شرابِ کامل و حقیقی را به کسانی بده که هنوز در راهِ عشق نپخته‌اند و به کمال نرسیده‌اند؛ از کنارِ ما بگذر، زیرا ما به کمالِ عشق رسیده‌ایم و نیازی به شرابِ ظاهری نداریم.

با وجودِ این‌همه اندوهِ جانکاه، اگر تو مرا به عنوان عاشقِ خود بپذیری، بختِ سیاه و تیره‌روزِ من به خدمت‌گزارِ شادی و خوشبختی بدل خواهد شد.

ای محبوب، هزاران نفر خواهانِ رنج و دردِ عشقِ تو هستند؛ اما باید دید که در نهایت، این سعادتِ بزرگ نصیبِ کدام‌یک از این مشتاقان خواهد شد.

اگر نامِ ما در شمارِ بندگانِ خاص و نزدیکانِ تو نیست، امید دارم که حداقل نامِ ما در دفترِ گدایان و نیازمندانِ درگاهت ثبت شده باشد.

از آغازِ خلقت و روزِ الست، بر درگاهِ عشقِ تو مقیم شدم. این ایستادن و خدمتگزاریِ من، تا روزِ رستاخیز و قیامت ادامه خواهد داشت.