دیوان اشعار - غزلیات

تحملِ غم و رنجِ دوری از یار، مرا به ستوه آورده است؛ نمی‌دانم این جانِ خسته چه زمانی به دیدارِ محبوب نائل خواهد شد؟ این داستانِ طولانیِ رنجِ من نیز، سرانجام چه هنگامی به پایان خواهد رسید؟

اگر نسیمِ صبا از حال و روزِ پریشانِ من باخبر شود، می‌تواند پیام‌رسانِ من باشد؛ اما با این وضعی که نسیم با تزلزل و آهستگی می‌وزد، چه زمانی به مقصد خواهد رسید؟

من که از وجودِ عزیزِ آن محبوبِ جهانی دور مانده‌ام، همچون کالبدی هستم که روح و روانی در آن نیست. این تنِ بی‌جان نیز از شدتِ غم، به جان آمده است؛ پرسش اینجاست که چه زمانی به وصالِ معشوقِ حقیقی خواهم رسید؟

من رنجِ دوریِ او را بر جان خریدم و حاضرم صد جانِ دیگر را نیز فدای آن کنم. هرچند جانِ انسان چیزی ارزشمند و نازنین است، اما باز هم برای رسیدن به پیشگاهِ محبوبِ بی‌همتا، بهایی اندک است.

درختِ سرو به خاطرِ همراهی با نسیمِ صبا به رقص و جنبش درمی‌آید تا شاید قد و قامتش به زیبایی و روانیِ قدِ معشوق برسد؛ اما حتی با این خرامیدن، آیا سرو می‌تواند به قامتِ متوازن و خرامانِ معشوق برسد؟

آن معشوقِ ماه‌رویِ من که زیباییش حتی ماه را شرمنده می‌کند و از هر گلی تازه‌تر است، از پیشم رفت. کسی چه می‌داند که دوباره چه زمانی این گلِ زیبا به باغِ دیدارِ من بازخواهد گشت؟

ای دل، تو باید به داغ و دردی که از عشقِ او بر تو مانده افتخار کنی، چرا که هرگونه درمانی برای این درد، زیان‌بار است. همه جان‌های عاشق بر آتشِ انتظار می‌سوزند و منتظرند که نوبتِ رسیدنِ آن‌ها کی فرا می‌رسد؟

سودایِ رسیدن به وصلِ او برای من اندیشه‌ای اشتباه و دور از ذهن است. چرا که من که همچون گدایی بیش نیستم، چگونه می‌توانم به پادشاهی و عظمتِ سلیمان‌وارِ او دست یابم؟