دیوان اشعار - غزلیات

بیت اول: زیبایی گل‌های باغ بهشت در برابر چهره تو هیچ است. بیت دوم: و نسیم بهشت در مقایسه با گرد و غباری که بر سر کوی تو نشسته است، ارزش چندانی ندارد.

بیت اول: ای معشوق که وجودت همچون آب حیات‌بخش است، از دیدن خط سبز و لطیف چهره‌ات در آتش عشق می‌سوزم. بیت دوم: و حسرت می‌خورم که نکند حضرت خضر به سرچشمه‌ لطف و وصال تو دست یابد.

بیت اول: از تابش خورشید در تپشم، چرا که پرتو آن بر چهره تو افتاده است. بیت دوم: اما در حقیقت فروغ خورشید در برابر درخشش روی تو هیچ است و جای شرمساری دارد که با تو مقایسه شود.

بیت اول: چشم بد از روی زیبای تو دور باد! بیت دوم: حتی خودِ چشم‌های حسود هم از تو دور باشند؛ چرا که حیف است حتی نگاهِ آلوده به حسادت بر چهره نیکوی تو بیفتد.

بیت اول: کار بر دل من سخت و تنگ شد. بیت دوم: و راستی که هرگاه امور به بختِ تیره من و خویِ نازک و متکبرانه تو گره می‌خورد، وضعیت همواره دشوار و تنگ است.

بیت اول: هر عاشقِ شوریده‌سری نمی‌تواند به مقام والای کسی چون تو دست یابد. بیت دوم: اگر هم کسی به پای تو برسد، تنها به تار مویی از تو دست یافته است و این اوجِ دست‌نیافتنی بودن توست.

بیت اول: ای دوست، من به امید بوی توست که هواخواه و عاشق بهار شده‌ام. بیت دوم: چرا که از نسیم بهار، عطر وجود تو به مشامم می‌رسد و بهار را یادآور تو می‌دانم.

بیت اول: ای ساقی، از دُردِ جام (ته‌مانده شراب) به جان من جانی تازه ببخش. بیت دوم: جان در برابر قطره‌ای از جام شراب تو چه ارزشی دارد که بخواهم نثار نکنم؟

بیت اول: ای صوفی، مرا از می نوشیدن منع مکن! بیت دوم: اگر این شرابِ صافی و گوارایِ عشق به گلوی تو هم برسد، دیگر مرا به خاطر مستی سرزنش نخواهی کرد.