دیوان اشعار - غزلیات

دل من جز تصویر و یادِ صورت تو، هیچ جایگاهی برای نقش‌های دیگر ندارد. تو همان جانِ عزیزِ من هستی و مگر ممکن است کسی از جانِ خود بگریزد و بتواند بدونِ آن به زندگی ادامه دهد؟

ما در دریای عشق غوطه‌وریم و زاهد مدام از ترسِ آتشِ دوزخ سخن می‌گوید. به او بگو بیهوده حرف نزن و ما را از این آتش نترسان، چرا که این سخنانِ تو هیچ تأثیری بر دلِ عاشقِ ما ندارد.

من می‌خواهم همچون پروانه، عاشقانه در پای شمعِ وجودِ تو جان بدهم؛ همان‌طور که پروانه هر سحرگاه در اشتیاقِ رسیدن به بویِ یار، در پیشگاهِ نسیمِ صبا جان می‌سپارد.