دیوان اشعار - غزلیات

لطف و بخشندگی حیات‌بخش تو، جانِ مرا که در نیستی گم شده بود، دوباره به من بازگرداند و با کرامت و مهربانی‌ات، دلِ آزرده و غمزده‌ام را التیام بخشید.

من خاکِ راه آن محبوبِ خجسته و صاحب‌قدم هستم؛ همان کسی که نفس‌های روح‌بخش و گام‌های پربرکتش، دلِ رمیده و افسرده‌ام را دوباره به زندگی و نشاط بازگرداند.

تمام سیاهی‌ها و غم‌هایی که شب‌هنگام بر اثرِ خطِ چهره و خالِ لبِ تو بر دلم نشست، انصاف این است که لطفِ تو آن را با قلمِ تقدیر جبران کرد و سیاهی را به روشنی بدل ساخت.

من رنجِ پنهان و خونِ دل خوردن را به امیدِ رسیدن به شادیِ لب‌های تو تحمل می‌کنم؛ چرا که تنها یک جرعه از توجه و عنایت تو کافی است تا مرا از تمامی غم‌های عالم برهاند و به خود بیاورد.

گردش روزگار و چرخش فلک، ما را مدتی همچون دو پایه پرگار از هم دور کرد و به جدایی افکند، اما تقدیر چنان بود که دوباره ما را به یکدیگر بازگرداند و به هم رساند.

در آستانه رفتن از این جهان با کوله‌باری از حسرت بودم، اما کششِ رشته‌ی محبتِ تو و پیوند میان ما، مرا از راهِ عدم و نیستی بازگرداند و دوباره به زندگی دعوت کرد.

سلمان می‌خواست شرحِ حالِ خود را با خونِ دل بنویسد، اما این کار را نکرد؛ زیرا بیم آن داشت که تو تصور کنی او برای فریب دادن و جلبِ توجه، این سخنانِ ساختگی را بر زبان آورده است.