دیوان اشعار - غزلیات

من چنان شیفته‌ام که گویی خاکِ آن بادی هستم که عطرِ خوشِ تو را از آستانِ خانه‌ات با خود آورده است؛ و شیفتهٔ آن خاکی‌ام که باد از کویِ یارِ زیبارویِ من، گرد و غباری به همراه آورده است.

از رویِ عشق و ارادت، با تمامِ وجودم در پیِ نسیمِ صبح هستم تا بتوانم سلامِ خود را توسطِ آن به گوشِ یاری برسانم که مایهٔ آرامشِ جانِ من است.

چون از هر طرف نشانه‌ای از تو به من می‌دهند، من نیز تمامِ وجودِ خود را به دستِ باد می‌سپارم تا هر ذره از من به سویی برود و شاید یکی از آن ذره‌ها به تو برسد.

من رازی سربسته در سرِ زلفِ تو دارم که نمی‌توانم آن را فاش کنم؛ حتی جرئتِ نفس کشیدن هم ندارم، چرا که می‌ترسم نسیمِ صبا بویِ این راز را بشنود و آن را فاش کند.

بر سرِ تو چنان گیسوانِ پریشانی می‌بینم که اگر آن‌ها را تکان دهی، هر تارِ مویش دلی را با خود می‌برد و گرفتار می‌کند.

چهرهٔ تو تحملِ سنگینیِ موهایت را ندارد، این رازِ زیبایی را از برابرِ آن دور کن؛ حیف است که چنین نازنینِ زیبارویی بارِ هندو (سیاهیِ زلف) را بر دوش بکشد.