دیوان اشعار - غزلیات

اشتیاق و هوای حضور در کوی تو، چنان گرد و غباری در جهان برمی‌انگیزد که همه چیز را در می‌نوردد و درخشش زیبایی روی تو، چنان آتشین است که حتی خودِ آتش نیز از شدتِ گرمیِ آن به فریاد و فغان می‌آید.

پیش از آنکه هوایِ عشقِ تو ناگهان مرا از میان ببرد و وجودم را نابود کند، به این آتشِ درونی که از دوری‌ات به جان دارم، آبی از عنایت و توجهت بزن تا آرام بگیرم.

بر هر قطعه زمینی که سایه قد و قامت تو بیفتد، آن خاک تا روز رستاخیز زنده و جاودانه می‌شود و جان تازه می‌یابد.

فلک با تمامِ صد هزار ستاره‌اش که مانند چشمانی ناظر هستند، نمی‌تواند عظمتِ آن زیبایی را که باعثِ حیرت و سرگردانیِ دیدگانِ موجوداتِ عالم شده است، درک کند.

ای معشوق، من (سلمان) سر و جانم را در طبقِ اخلاص دارم؛ تنها یک لحظه اشارتی کن تا بی‌درنگ سر و جانم را در راهِ تو فدا کنم.