دیوان اشعار - غزلیات

زلف‌های تو همچون دامی است که هر حلقه و پیچِ آن، بسان طنابی استوار برای اسیر کردن عاشق است و چشمانِ مستِ تو در هر سو که نگاه می‌کند، ویرانی و آشوب برپا می‌سازد.

چشمانِ زیبای تو، اگرچه مانند من رنجور و بیمار است، اما خوشا به حال آن که می‌تواند در خواب بیارامد، در حالی که من از فراق تو از خواب محرومم.

ریسمانِ زلفِ تو هم بر جانِ من و هم بر فتیله‌ی شمع اثر گذاشته است؛ هر دوی ما در برابر آتشِ چهره‌ی درخشانِ تو، در حال سوختن و تاب آوردن هستیم.

من اشکِ خونین از چشمانم جاری کردم تا تو گمان نکنی که چشمانِ من (یا مردمِ صاحب‌نظر) هنوز آب و رمقی (یا اشکی برای ریختن) دارد و از شدتِ گریه، دیگر چیزی برایم باقی نمانده است.

سلمان (شاعر) احوالِ ضعیفِ دلِ عاشق و شوریده‌ی خود را برای طبیب بازگو کرد و اکنون در انتظار پاسخی برای درمانِ این دردِ بی‌دواست.