دیوان اشعار - غزلیات

اگر جان از جسمِ من جدا شود و از میان برود، عشقِ تو جایِ آن را خواهد گرفت؛ چرا که در قلمروِ دلِ من، عشقِ تو همان فرمانروایی و حکم‌رانی را دارد که جان بر بدن دارد.

من نیم‌جانی بیش نداشتم که آن هم درگیرِ رنج‌هایِ عشقِ تو بود. عشقِ تو باعث شد که جانم را از دست بدهم، اما در عینِ حال، ذاتِ محبت، همچنان همان قدرت و جایگاهِ پیشینِ خود را حفظ کرده است.

ابرویِ تو به دلیلِ شباهتی که با چشمانِ خود دارد (همان تیرگی و کشندگی)، دلم را ربود و به همین دلیل است که دلم همواره تیره و بی‌رمق و ناتوان شده است.

به من می‌گویند به کویِ او نرو که معشوق در آنجاست (و ممکن است به تو آسیب برسد)؛ اما چرا کسی که در خانه‌یِ معشوق است، باید نگرانِ جانِ خود باشد؟ حضور در پیشگاهِ او، بهانه‌ای برایِ ترس باقی نمی‌گذارد.

نسیمِ صبح (صبا) تا پرده از چهره‌یِ غنچه بر ندارد و آن را شکوفا نکند، آرام نمی‌گیرد؛ فرقی هم نمی‌کند که گل از شدتِ حیا گریبان چاک کند یا بلبل از رویِ درد ناله سر دهد.

از این پس تصمیم گرفته‌ام که خاکِ درگاهِ تو باشم؛ تمامِ همت و سعیِ خود را بر این نهاده‌ام، اگر اقبال و بختِ خوش، مرا به این مقام برساند.

قلم را سرزنش کردم که چرا رازِ دلِ مرا فاش کرد؛ اما مگر جایِ سرزنش بود؟ مگر نی (که قلم از آن ساخته می‌شود) آتشِ عشق را در درونِ خود ندارد؟

اگر تو ای معشوق، مانندِ شمع قصدِ جانِ «سلمان» را کرده‌ای و می‌خواهی سر از تنم جدا کنی، من هیچ شکایتی ندارم؛ چرا که در پیشگاهِ تو، سر و جانِ من چیزی نیست و آن را با کمالِ میل پیشکش می‌کنم.