دیوان اشعار - غزلیات

قلب خود را به هر کسی که تنها چهره‌ای زیبا و نورانی (مانند ماه) دارد نسپار؛ دلت را به کسی بده که شایستگی نگهداری و مراقبت از قلبت را داشته باشد.

دلِ من به امیدِ دادخواهی و شکایت از ستم، به سوی چشمِ معشوق رفت؛ اما شگفت است که آیا افراد سنگدل و بی‌عاطفه، درد و رنجِ کسی را که برای گرفتن حق خود دادخواهی می‌کند، درک می‌کنند؟

ای واعظ، مرا از گریستن منع مکن و نگو که اشک‌هایم را پاک کنم؛ بگذار بگریم و این اشک‌ها را بریزم، چرا که بار گناهانم بسیار سنگین است و به این گریستن نیاز دارم.

خبرِ ویرانی و پریشانیِ حالِ مرا، تنها کسی می‌تواند بفهمد و درک کند که خودش نیز دلی ویران داشته باشد و به خاطرِ غمِ عشق، حالی تباه و پریشان پیدا کرده باشد.

من که انسانی ناتوان و بی‌بضاعت هستم، حتی جرئت نمی‌کنم در برابر زیباییِ تو (گل) سخنی بگویم؛ با این حال تو به من که هیچ راهی به سوی تو ندارم، حسادت می‌کنی.

تو در قلمرو زیبایی، پادشاهی می‌کنی و دلِ عاشقِ من در حکمِ رعیتِ توست؛ چقدر خوشبخت و سعادتمند است رعیتی که پادشاهی همچون تو دارد.

تو با چهره، زیبایی و خطِ بر چهره‌ات (موی لطیف) دلِ مرا ربودی؛ حالا اگر کسی از من بپرسد چرا دل داده‌ای، چه جوابی بدهم وقتی که همین خطِ روی چهره تو، گواه و دلیلِ زیبایی و جذابیتِ توست؟

نمی‌توان دل تمام جهانیان را به بند کشید و وقفِ خود کرد، تنها به این دلیل که لبانِ سرخِ تو خطی سیاه (مو) بر خود دارد.

با مهربانی و لطف، نگاهی به حالِ سلمان (شاعر) بینداز، چرا که او همین نگاهِ گاه‌به‌گاهِ تو را، تنها خواسته و آرزوی خود می‌داند.