دیوان اشعار - غزلیات

چه کسی جرئت دارد به پیشگاهِ تو بیاید و پیامِ مرا به تو برساند؟ هیچ‌کس جز باد نمی‌تواند این کار را بکند، و حتی در موردِ باد هم شک دارم که بتواند این بارِ سنگین را به مقصد برساند.

اگر نسیم هم از حملِ پیامِ من خسته شود و ناتوانی نشان دهد، آنگاه چه کسی سلامِ مرا به تو می‌رساند و چه کسی این پیامِ دلتنگی را به سرانجام می‌رساند؟

حاضرم نسیمی را که از سمتِ زلفِ تو می‌وزد، به بهای تمامِ دنیا و آخرت بخرم؛ اگرچه در واقع، تمامِ عالم از عطرِ زلفِ تو آکنده است و تو در همه جا حضور داری.

تصویرِ چهره‌ی زیبای تو همیشه در چشمانِ من است و من از قدرتِ آن نقاشِ ازلی که چنین صورتی را بر آب (چیزی ناپایدار و فناپذیر) ترسیم کرده، در حیرت و شگفتم.

هر زمان که لب‌هایم لذتِ بوسیدنِ خاکِ درگاهت را به یاد می‌آورد، شوق و اشکی که از چشمانم سرازیر می‌شود، همچون آبی که دهان را خیس می‌کند، در دهانم جمع می‌شود.

اگر در گذشته وصالِ تو چند روزی مرا رها کرد و دوری پیش آمد، اکنون فراقِ تو چنان دائمی و همیشگی است که مرا به حالِ خود نمی‌گذارد تا آرام بگیرم.

ای سلمان، تو به من وعده داده بودی که روزی به وصالِ تو خواهم رسید؛ من در این اشتیاق و امید، تمامِ شب‌های تاریکِ دوری را به امیدِ آن روز، روشن و کوتاه می‌شمارم.