دیوان اشعار - غزلیات

امروز از شربتِ عشقِ الهی چنان سرمستم که این جامِ وجودِ مادی من گنجایشِ آن را ندارد و از شدتِ شادیِ واصل‌شدن به محبوب، قلبم در سینه تپش و هیجانی دارد که نمی‌تواند آرام گیرد.

به خاطرِ اشتیاق و سودایِ عشقِ تو، مقامِ خواجگی و بزرگی را از سر بیرون کردم و رها ساختم؛ چرا که دیگر آن تاجِ افتخارِ دنیوی در اندیشه و ذهنِ من که اکنون سرشار از عشقِ توست، جایی ندارد.

قصد داشتم شرحِ مفصل و طولانیِ اشتیاق و دلتنگیِ خود را بنویسم، اما چه بگویم که این سوز و گداز چنان عمیق و بیکران است که در هیچ نامه و کتابی گنجانده نمی‌شود.

وقتی دلبسته‌ی پیچ و خمِ گیسویِ تو شدم، دیگر از سختی‌ها و محدودیت‌های چرخِ فلک هراسی ندارم؛ زیرا تا زمانی که این شور و عشق در سر دارم، در دایره‌ی تقدیر و تنگی‌های روزگار گرفتار نمی‌شوم.

معشوقِ حقیقی تمام شب در جست‌وجویِ دل‌هاست؛ اما در دلِ تنگ و کوچکِ من، تنها جایگاهِ اوست و غیر از او، هیچ‌کسِ دیگری در آن راه ندارد.

سخنی از ویژگی‌های دهانِ تو بر زبان آوردم، اما رقیب گفت: ای سلمان، دست از این گفتگو بردار که این حریم، جایِ بیانِ این‌گونه اسرارِ عاشقانه نیست و گنجایشِ این سخنان را ندارد.