دیوان اشعار - غزلیات

تنها من نیستم که به خاطر عشق تو، گذرگاه و محله‌ات را پاتوق کرده‌ام؛ حقیقت این است که هر کسی که به آن مکان پا می‌گذارد، چنان مجذوب می‌شود که صدها بار ناخودآگاه راهش به آنجا می‌افتد.

باد صبحدم چنان از عطر خوش تو در باغ مست و بی‌قرار شده است که مانند گیسوان تاب‌دار تو، با پریشانی و مستی بر گل‌ها و گلزار می‌وزد.

ای دشمن (یا رقیب)، مرا به خاطر چشمان خون‌بار و گریانم ملامت نکن. این سرنوشتِ همه‌ی عاشقان است و کاری نمی‌توان کرد؛ چنین حال و روزی برای مردمِ عاشق، بسیار پیش می‌آید.