دیوان اشعار - غزلیات

نگاشتنِ شرحِ اشتیاقِ من چنان عمیق و گسترده است که در هیچ طوماری نمی‌گنجد و بیانِ وصفِ حالِ درونی‌ام چنان است که گفتار و کلام، تابِ تحملِ آن را ندارد.

من بارها و بارها بارِ سنگینِ جدایی و فراق را بر دلِ خود تحمل کرده‌ام، اما اکنون می‌ترسم که دلم به دلیلِ ضعف و ناتوانی، دیگر توانِ کشیدنِ این بارِ جدید را نداشته باشد.

در رسم و آیینِ دوستی، عادت بر این است که یاران، ستم و جورِ یکدیگر را تحمل کنند؛ اما کار از کار گذشته و دیگر این حد از ستم، قابلِ تحمل نیست.

ای محبوب، سخنم را بشنو؛ اگر قرار است جفا و ستمی روا داری، آن را با عاشقِ خود انجام ده، چرا که غریبه‌ها و دیگران چنین ستمی را برنمی‌تابند.

زاهد از فریاد و هیاهویِ رندان چه لذتی می‌برد؟ این حقیقتِ پنهان را تنها آن کسی می‌فهمد که در عشق مست شده است؛ وگرنه فردِ عاقل و هوشیار، چنین حالی را درک نمی‌کند و برنمی‌تابد.

چگونه سودایِ عقلِ معاش در ذهنِ عاشق جای می‌گیرد؟ قطعاً نمی‌گنجد؛ همان‌طور که سرِ قلندر و انسانِ آزاده، تحملِ دستار که نمادِ تعلقات و عنوان‌های دنیوی است را ندارد.

آن کسی می‌تواند چهره‌ی تو را ببیند که از دیدنِ خویشتن و منیّت چشم بپوشد؛ زیرا چشمی که تنها به دیدنِ خود مشغول است، توانِ دیدنِ جمالِ تو را ندارد.

ای سلمان، در برابرِ معشوق سخن را کوتاه کن؛ چرا که وجودِ نازک و لطیفِ او، توانِ تحملِ دردسر و خستگیِ شنیدنِ حکایت‌های طولانی را ندارد.