دیوان اشعار - غزلیات

آن لبانِ سرخِ تو، حتی یک لحظه هم به این عاشقِ تشنه، قطره‌ای آب (توجه و عنایت) نبخشید و آن شمعِ وجودِ تو نیز، حتی برای یک شب هم به خلوتِ تاریکِ من، فروغ و روشنی نداد.

خواستم از کنجِ خواب به چشمانم بیایی و تو را در رؤیا ببینم، اما ذهنم چنان پُر از خیالِ تو بود که مجالی برای به خواب رفتن و دیدنِ روی تو باقی نماند.

بر درگاهِ خانه‌ات چنان مست شدم که گویی جامی نوشیده‌ام، اما تو حرمتِ این مستیِ مرا نگاه نداشتی و آن حالِ خرابی (از خود بی‌خودیِ عارفانه) را نصیبم نکردی.

با حالی تشنه‌کام به کناره‌ی دریای وصالِ تو آمدم، اما با وجودِ نزدیکی به این دریا، حتی ذره‌ای از آن آبِ حیات (وصل) نصیبم نگشت.

شبی بر سرِ سفره‌ی سخاوتِ تو نشستم و از تو پرسشی کردم، اما تو نه مرا به بزمِ خود فراخواندی و نه حتی پاسخی به من دادی.

هیچ دلی به گوهرِ گرانبهای روزگارِ وصال دست نیافت، مگر آنکه پیش از آن، سختیِ جان‌کاهِ فراق و دوری را با جان و دل تحمل کرده باشد.

هیچ‌کس از آنچه در دست دارد، بهره‌ی حقیقی نمی‌برد، مگر آنکه آن را در راهِ معشوق فدا کند و ببازد، یا در پایِ باده‌نوشی و رهایی از قیدِ خودپرستی خرج کند.

کسی که در کویِ تو ساکن است، تمامِ زندگی‌اش در نظرش چون سرابی بی‌حقیقت می‌نماید؛ پس ای معشوق، چرا تو نیز به من (سلمان) جز وعده‌ی سراب و ناامیدی ندادی؟