دیوان اشعار - غزلیات

عشق، چون پادشاهی مقتدر، بر قلمرو دل و دین من مسلط شده است. او حاکم مطلق است و هیچ‌کس قدرت و توانایی آن را ندارد که از زیر بارِ حکم و فرمان او شانه خالی کند یا به او اعتراض نماید.

دلهای بی‌قرار و آشفته‌ی عاشقان که گویی در سرزمینی متزلزل بودند، سرانجام با گرفتار شدن در کمندِ گیسویِ معشوق (که همانند زنجیر است)، به آرامش و قرار رسیدند.

ای که وجودت در ظرافت و زیبایی، به گل می‌مانی؛ بر تخت پادشاهیِ حسن و زیبایی تکیه بزن، چرا که تمام جهان از درخششِ چهره‌ی زیبای تو، رنگ و بویی تازه گرفته است.

دلها هر آنچه از سرمایه‌ی عاطفی داشتند، یک‌جا تقدیم کردند، درست همانند شاهین شکاری که با دیدن شکار، برای به چنگ آوردن آن، به سرعت به پرواز درمی‌آید.

خارهایِ تیز و بدخو (کنایه از حسودان و تنگ‌نظران) بسیار سعی کردند با نیش و کنایه به ما آسیب بزنند، اما جهان در برابرِ زیبایی و خوش‌خوییِ آن گُلِ تازه‌چهره (معشوق)، سر تسلیم فرود آورد و او را پذیرفت.

ای نوازنده، آهنگی شورانگیز بنواز؛ چرا که ساقیِ زمانه، خونِ دلِ مخالفانِ ما را در جامِ باده ریخته و ما را به پیروزی رسانده است.

اگر درخت سرو ادعا کرد که قد و قامتی به بلندیِ قدِ تو دارد، باغ و بوستان این ادعا را به قدری بی‌پایه و مضحک دانست که آن را در ردیفِ افسانه‌های پوچ و حرف‌های بیهوده قرار داد.

بخت و اقبالِ من که به خواب رفته بود، با دیدن چهره‌ی تو بیدار شد و روزگار، این فالِ نیک را برای من بسیار مبارک و فرخنده دانست.

ای سلمان، اگر آرزویِ خاکِ پایِ او را در سر داری، بدان که آن کس که چنین آرزویی را در دل پرورده، به مقامِ بلندِ خوش‌بختی رسیده است.