دیوان اشعار - غزلیات

برای ورود به کوی عشق و غمِ یار، باید از همه تعلقات و وابستگی‌های مادی رها شد؛ گاهی لازم است با تکیه بر هوشیاری قدم برداری و گاهی باید از خودِ خویشتن نیز دست بشویی و به وادیِ بی‌خودی پا بگذاری.

فاصله میان تو و هدف نهایی (حقیقت)، تنها به اندازه یک قدم است؛ این قدم، همان گام نهادن روی نفس و منیّت خود است که باید برداشته شود.

در این بیابانِ پرخطر (طریقت)، راه‌های گوناگون و گمراه‌کننده‌ای وجود دارد؛ پس حتماً باید یک راهبر و پیرِ راه پیدا کنی، چرا که انسانِ سرگشته و حیران، خود راه را نمی‌شناسد.

تصور نکن که فقط راهِ حجاز (سفر ظاهری حج) راهِ درست و صواب است؛ گاهی اوقات ممکن است راهِ درست برای تو، همان مسیری باشد که دیگران آن را خطا می‌پندارند.

عاشقانِ حقیقی، هنگامی که شوقِ رسیدن به حرمِ کعبه (مقصود اصلی) را در سر دارند، با جان و دل و با کمالِ خلوص و صفا، سختی‌های راه مانندِ راه رفتن بر خار مغیلان را تحمل می‌کنند.

تا زمانی که به وصال نرسیده و غبارِ آستانِ کوی تو نشوم، آرام نمی‌گیرم؛ حتی اگر برای این کار لازم باشد که همچون غباری در باد پراکنده و نابود شوم.

چه لحظه دل‌انگیزی است آن دم که به امیدِ یافتنِ بوی خوشِ زلفِ تو، حاضرم جانم را همچون نثاری در مسیرِ بادِ صبا (نسیمِ هدایتگر) بگذارم.

ای سلمان، هدفِ اصلی از کعبه و بتخانه، رسیدن به توست؛ پس وقتی تو مقصدِ اصلی هستی، چه نیازی است که برای یافتنِ خداوند، به خانه‌ای (کعبه) بروم؟

وقتی گنجینه‌ و حقیقتِ آن خانه (کعبه) در دلِ ما نهفته است، دیگر چه دلیلی دارد که برای گداییِ معنویت، به دَرِ خانه دیگری برویم؟