دیوان اشعار - غزلیات

هر کس که طعمِ عشق را چشید و با آن خو گرفت، دیگر رنجِ زندگیِ عادی و دغدغه‌های جان را تاب نیاورد؛ چرا که دردِ عشق برای او از هر دارویی خوش‌تر و والاتر است و دیگر به درمانِ دنیوی نیاز ندارد.

کسی که عطرِ خوشِ خاکِ کویِ تو به مشامش رسیده، دیگر رایحه‌ی باغ‌های بهشتی نیز برایش جذابیتی ندارد و در برابرِ بویِ گلستان، بی‌اعتناست.

از همان ازل که نورِ جمالِ معشوق بر جانِ من تابید، این جانِ محدودِ من طاقتِ دیدنِ آن شکوهِ بی‌کران را نداشت و مبهوتِ آن شد.

دلِ من از هیاهوی تو و هیاهوی دلبستگی‌های دیگر به تنگ آمده است؛ چرا که دل چون ملکی کوچک است و نمی‌تواند فرمانروایی دو پادشاه را در یک زمان بپذیرد.

من عاشقِ ثابت‌قدمی چون پروانه را دیدم که بی‌پروا جان خود را در آتشِ عشق سوزاند و هیچ‌گاه از شعله‌ی روشنِ شمع، روی برنگرداند.

من تمامِ ستم‌ها و بی‌مهری‌هایی را که از جانبِ دوست بر من روا داشته شد، با جان و دل تحمل کردم؛ اما تنها دردی که تابِ آن را نداشتم، دوری و جدایی از او بود.

من خاکِ راهِ تو می‌شوم و هیچ ترسی از بلاهای روزگار ندارم؛ چرا که هر چه بر زمین می‌بارد یا می‌افتد، آسمان آن را می‌پذیرد و می‌بخشاید؛ من نیز به قضا و قدرِ تو راضی‌ام.

از زمانی که دلِ من، حلقه‌ی زلفِ تو را به گوشِ جانِ خود آویخت و بنده‌ی تو شد، هر فرمانی که دادی، بی‌چون و چرا پذیرفت و هرگز سرپیچی نکرد.

داستانِ زلفِ پریشانت را برایت بازگو می‌کردم که تو روی از من برگرداندی؛ گویی تو که دلی نازک و حساس داری، طاقتِ شنیدنِ سخنانِ آشفته و پریشانِ من را نداشتی.

دلِ من هرگز نمی‌تواند روی از معشوق برگرداند و جفایی به او روا دارد؛ اگر فرض کنیم دیگران چنین کاری کنند و از معشوق روی گردانند، من (سلمان) هرگز چنین نخواهم کرد.