دیوان اشعار - غزلیات

با شجاعت و دلیری از تمام تعلقات دنیوی و باورهای ظاهری چشم می‌پوشم و در حالی که از شدت عشق، خودآگاهی‌ام را از دست داده‌ام، به سوی محل سکونت یار رهسپار خواهم شد.

جانم را پیش از هر چیز در راه او سپر کردم تا پیش از آنکه تیرِ غمِ او به من اصابت کند و سپرم را بشکافد، من خود از میانِ آن عبور کرده و فانی شده باشم.

بادِ صبا در کوی دوست از شدتِ اشتیاق جان می‌دهد؛ من نیز برای اثباتِ وفاداری و هواداری‌ام، از باد صبا پیشی خواهم گرفت و در این طریق گوی سبقت را می‌ربایم.

از این پس اگر بخواهم در مسیر عشق به زیبارویان قدم بگذارم، همچون قلم که برای نوشتن سرش را بر کاغذ می‌گذارد، من نیز ابتدا باید از سرِ خود (هستی و تکبر) بگذرم.

ای رقیب! عمر من در محله‌ی یار تنها در حد یک دم و لحظه گذشت؛ تو چرا مدام به من می‌گویی که از این مسیر عبور کن؟ من که عمری را در همان یک لحظه سپری کرده‌ام.