دیوان اشعار - غزلیات

از لحظه‌ای که یاد و خیالِ آن محبوبِ پری‌چهره در دلم جای گرفت، به خدا قسم که اگر صورتی یا خیالی جز او به ذهنم خطور کند، کافر هستم و به عشق خیانت کرده‌ام.

چه بسیار دفعاتی که بر اثر آتشِ عشق و اشتیاقِ آن معشوقِ خوش‌بو و گیسو کمند، دودِ ناله‌های پر پیچ و خمِ من از چرخِ فیروزه‌ای آسمان نیز فراتر رفت.

دلم در سینه همچون برگ درخت بید از شدتِ وزش بادِ عشق لرزان و بی‌قرار شد؛ چرا که هر زمان نسیمی بر قامت موزون و چهره‌ی گلگونِ معشوق می‌وزید، مرا یادِ او می‌انداخت.

جسمِ من در پیشگاه تو همچون شمع در سیاهی شب سوخت تا نابود شد، و دلِ من در کوی و برزن تو مانند نسیمِ صبا به جان‌فشانی پرداخت تا عاقبت از دست رفت.

ای معشوق، اگر قصد داری کسی را که در دریای بی‌انتهای دوری از تو غرق شده است نجات دهی، همین حالا به دادش برس که آب از سرش گذشته و کار به لحظات آخر رسیده است.

اشکِ من از چشمانم فرو افتاد و چون در دیدرس نبود، به دلِ خاک فرو رفت؛ اما در پی آن ناله‌ای سر دادم که از ثریا و ستارگانِ بلند آسمان نیز فراتر رفت.

آنچه از لشکرِ خیالاتِ تو بر سرِ من (سلمان) آمده، بسیار سخت است؛ شبی به بالینم بیا تا داستانِ دردناکِ زندگی‌ام را برایت بازگو کنم.